برای سیما و موج های بلند موهایش
من را مثل تاریکی
در چمدان کوچک ات جا بده
یا مثل تکه ای از روشنایی
بگذار گلوبندت باشم
من را
مثل شعری کوتاه
با باغ های میوه و ذره های چرخان نور
در دهانت آب کن
تو باید
همان پنجره ی بدون قاب باشی
که اصالتش به خورشید می رسد
+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم فروردین ۱۳۹۴ ساعت توسط فرناز خان احمدی
|